کسی به من گفت تشنه خوانده شدن ، شده ای ........

من برایش سکوت کردم ،

جواب اتهاماتش را ندادم ،

اما اینجا می خواهم حرفهایی را بگویم :

یک سال پیش زمانی که به تشویق تمام دوستانم می خواستم شروع به نوشتن کتابی کنم ،

که می دانستم حتما باید نوشته شود ، با دنیای اینترنت آشنا شدم ،

وارد جایی شدم که یادداشتها از عمق درون بود ، چرا که نگاهی نیست تا بر حنجره وزنه ای شود

و نویسنده را به تردید بیندازد ، آنجا همه می نوشتند ، همه جا پر بود از فریادهای در گلو مانده،

و در بیشتر جاها ناامیدی ، که نه تنها نویسنده بلکه خواننده را از نفس می انداخت .

با خود گفتم بهتر است کمی اینجا بنویسم ، تا شاید از بار وحشت زایی که بر دوش جوانان مملکتم

سنگینی می کند ، کم کنم . شاید دوباره به یادشان بیندازم که :

دستهایت را به من بده ، تا باهم دنیایمان را بسازیم .

اینکه :

اگر کسی یا کسانی تو را رها کردند ، هستند آنها که شاید حتی برای لحظه ای تو را به یاد آبی آسمان

بیندازند .

اینکه :

جواب بی عدالتی را با زبان منطق باید داد ، نه با فریاد ناامیدی .

اینکه :

اگر دری از درهای گشاده شده به رویت بسته شد، تمام توانت را برای گشودنش به کار نگیر که شاید آنجا

دره ای به انتظارت نشسته باشد .

و اینکه :

کنار همان درهای بسته شده ، شاید روزنه هایی از نور بر تو بتابد .

وای خدای من ! بعضی چقدر کوته فکرند ............

مهم درد خوانده شدن نیست ، که به هم او ، شهرت را اگر بخواهد در جایی دیگر به راحتی به من عطا می کند.

مهم نیست چه کسی نویسنده است ، چه نوشتن بسیار مهم تر است . بسیاری سر رشته ها را گم کرده اند ،

در مقابل هر آنچه می نویسیم ، مسئولیم .

خداحافظی را هرگز دوست نداشتم

اما این هم جزیی از زندگیست

همه شما را به خدا می سپارم ...........

در پناه مهربانترین همراه ................